maandag 18 september 2017

Een ode aan de herfst


Lieve herfst,

Ik hou van je met al je kleuren.
De eerste vuurtjes waar je je aan kan verwarmen en de nostalgische wandelingen door het bos geven mij een heel goed gevoel.

Al voelt de komst van de herfst ook vaak aan als een oorlog in mezelf. De zomer waarbij ik 2 maand mijn dwaze zelf kan zijn bij mensen die ik zelf uitkiest is voorbij en de donkere, kortere dagen maken mij een beetje triest.
Ik zie mezelf als een positieve pessimist. Mensen maken me vrolijk en toch heb ik er een onbeschrijflijke angst voor. Omdat een blik alleen al kan zorgen dat ik wakker lig.

Ik heb die "angst" naar eigen mening onder controle. Ik "durf" me al onder de mensen te begeven zonder er elke nacht van wakker te liggen. Misschien ook omdat andere dingen (of een klein meisje) mij vaker wakker houden.

Maar af en toe overvalt die angst mij weer. De aanleiding kan iets kleins en voor een andere persoon onbenulligs zijn. Zoals een ouder die niet terug lacht aan de schoolpoort van mijn kinderen, iemand die boos tegen mij schreeuwt in de wagen als ik een manoeuvre aan het doen ben, ...
Het besluipt me vaak wanneer de herfst er aan komt. Dan zou ik me willen verstoppen in mijn huis en onder een dekentje kruipen en eens goed huilen.

Liefst van al kruip ik dan achter mijn tekentafel en ga in een soort van meditatieve toestand aan het tekenen. Dat zou ik een hele dag kunnen doen als ik geen drie kinderen had en niet moest gaan werken.
Liever nog kroop ik onder de armen van mijn man en verstop me daar voor enkele weken. Maar dat staat hij me niet toe. Geen tijd om mij te wentelen in zelfmedelijden. Daar wil hij niet van weten. We moeten dat fabriekje hier draaiende houden en dat gaat duidelijk niet zonder mij.

Gelukkig heb ik een job waarbij ik gewoon mezelf kan zijn en stoom kan aflaten als ik dat nodig heb. Dan spring ik eens op en neer op de speelplaats en als ik knuffels nodig heb dan moet ik maar over de speelplaats wandelen en ik word ermee overladen. Geen kind dat mij daarvoor scheef gaat bekijken.
Ik weet dat sommige collega's hier van gruwelen. Maar ik hou er echt van. Ik weet dat het een kind goed doet en ik kan het ook best gebruiken.

Ik kan wakker liggen van de meest bizarre dingen. En al weet ik dat het echt niet nodig is en ik er mijn energie niet aan moet verspillen. Toch overkomt het mij telkens weer. Hoe hard ik ook aan iets anders probeer te denken. Het kan een taak zijn die ik nog moet doen, een stapel was, een opeenstapeling van huishoudelijke werkjes, ...
Soms denken mensen dat het komt omdat ik me niet goed in mijn vel voel en dan geven ze complimenten over hoe ik eruit zie.
Ik hoef geen compliment over hoe ik er uitzie. Daar heb ik vrede mee.

Maar een glimlach laad me op. Gewoon eens lachen en vriendelijk zijn... Ik doe dat elke dag. En ja dat kost energie. Maar ik wil niet iemand dat vreselijke gevoel geven waar ik van wakker lig. Niet iemand die kwaaie blik of lelijke woorden geven omdat ik mij niet goed voel of omdat ik moe ben. Want ik zou er van wakker liggen... En ik zou net zo graag eens goed slapen!

Liefs Mamarijke

Geen opmerkingen:

Een reactie posten