woensdag 1 april 2015

Mijn gezin



Ik kijk rijkhalzend uit naar de vakantie. Wankelend tussen ziek zijn en vermoeidheid...
En die momenten slaat het toe.
Wat hou ik van mijn jongens! En die emoties daarbij! Man man man!!! :-)
De kleinste valt pardoes in slaap op een vrijdag na school. Hoe schattig is dat!  ideale moment om hem te gaan bestuderen en foto's te maken van mijne schone slaper! 


En dan dat schoolfeest... (Nog meer emoties...)
Nand die niet sprak op school en zeker niet mee danste tijdens het schoolfeest in de eerste kleuterklasjes deed nu het hele dansje mee!!! (Snotterdesnotter). Wat ben ik trots!!! En tegenwoordig komt hij ook honderduit vertellen met welke vriendjes hij gespeeld heeft. (Oef hij maakt vriendjes!)


En de kleinste zijn eerste schoolfeest. Hoe stoer is hij niet met zijn gitaar! (en ze was lekker ook denk ik :-) 



Als afsluiter van een les over gezinnen (ik ben juf zedenleer) knutselden we onze familie in een wc rolletje. Kijk eens hoe fier ik weer ben op mijn mannen!!! ;-)


Nooit gedacht dat ik dit ging zeggen...
Ik heb het geluk dat mijn voornaamste ziekenhuisbezoeken een verhaal van nieuw leven hadden. En niet een verhaal van ziekte en dood.
Meer zelfs. Een groot deel van die bezoeken waren om te kijken hoe die kleine gekke wezentjes in mijn buik het deden. Zelfs een beetje onthaasten...
Even niet dit moet en dat moet nog gedaan worden. Of zelfs de grote val: dit en dat wil ik nog doen... (Want ik ben heel goed in mezelf vermoeien op vrije momenten!)
En ik was nogthans heel blij toen ik naar huis mocht na mijn bevallingen.
Want zo'n kamer is toch veel te klein...
Niemand vertelde me hoe vermoeiend en vernederend bevallen eigenlijk is. Ook al is het tegelijk ook het wonderlijkste wat ik ooit meemaakte.

Toen ik Nand nog eens duidelijk maakte tijdens het slapengaan hoeveel ik van hem hou en hoe hij en zijn broer mij blij maken sinds ze uit mijn buik gekomen zijn...
Kwam de mededeling dat hij ook een meisje wou zijn en een baby in zijn buik wou. Toen ik vroeg of hij dan ook jurken wou was de zin wel snel zoek.
Oh nee! En ook geen oorbellen!!
En toen bedacht ik dat ik net als zovelen dat moment idealiseerde... Ik verzwijg op mijn beurt het genante deel van kinderen krijgen. Het kind is ook nog geen 5 jaar... :-)
Laat ze nog maar zelf wat kind zijn!


FileMon(key)

En onze grootste aap Nand. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten