vrijdag 6 februari 2015

Vlaamse week tegen pesten

Ik wil hier even mijn verhaal met je delen.

Vanaf dat ik het me kan herinneren tot mijn hele lagere school periode voelde ik me perfect gelukkig! Fantastische ouders die er ook altijd voor me waren, een gekke broer en twee knappe zussen. Knap op alle manieren waarop je het woord kan begrijpen. De tofste groep kinderen in mijn klas OOIT!

Mijn eerste jaar middelbare school verliep niet zo vlot als ik het in mijn gedachten had. Er kwam geen grote groep nieuwe vrienden en de oude versnipperden over verschillende scholen en klassen…
Daarbij kwam mijn onzekerheid, de kledij die voorgedragen was door de zussen en jeugdacne.

Nooit in mijn daarvoor zo gezellige leventje heb ik mij zo ongelukkig gevoeld!
Maar fier als ik altijd al was durfde ik dat thuis niet tonen…
Van mijn vader leerde ik trots en tevreden te zijn met wat je hebt. En samen met ons moeke probeerde hij (tot grote frustratie soms) mij rekenoefeningen, spelling en andere schoolse vaardigheden in te prenten die maar niet in mijn hoofd wouden blijven zitten.
Gevolg: (zoals zovele pubers waarschijnlijk) voelde ik mij een mislukkeling.

Toen er kinderen in mijn klas mij begonnen te mijden en fluisterden als ze mij zagen was het compleet.
Thuis en in de jeugdbeweging werd ik ongenietbaar, negatief, kwaad, defensief, steeds in de aanval…

Op school was ik stil, liet over me heen lopen gaf ik het dromen van vele vrienden zoals mijn zussen hadden gewoon op.
Tot een leerkracht bij wie ik uit kwam huilen mij erop wees dat ik het waarschijnlijk zelf zocht. Ik had ook veel acne en moest maar eens bij de dermatoloog.

Thuis kon ik het niet meer houden en vertelde aan mijn moeder wat de leerkracht tegen me had gezegd.
Een bezoek aan de dermatoloog en vele zalfjes later besloot ik na vele slechte rapporten een andere richting te gaan studeren. Ik had altijd al graag getekend en ging naar de kunstacademie. Aan het einde van het tweede middelbaar besloot ik mijn haar kort te maken met de tondeuse en nieuwe kledij te kopen met mijn zakgeld. Met hernieuwde moed zei ik mijn fijne en niet zo fijne klasgenoten vaarwel en trok naar een nieuwe school.

Ik ging naar de kunstacademie in Aalst. (geweldige school!) Dankzij een paar prachtige vriendinnen, een fantastische jeugdliefde en de man van mijn leven ben ik opnieuw in mezelf gaan geloven.
Mijn kinderen gaven me opnieuw zelfvertrouwen en lieten mij opnieuw genieten van de kleine dingen in het leven.

Misschien heb ik het toen zelf gezocht… (ik zag er ook niet uit en gedroeg me ook niet als een schattig meisje…)
MAAR... ik heb geen spijt van hoe de dingen zijn gelopen. Geen verwijten naar mensen.
WEL een grote DANKJEWEL naar zij die er voor mij waren en zijn. Jullie hebben een goed hart en zijn fantastische mensen!
Ik hoop dat iedereen zo’n mensen in zijn/haar leven kan hebben en de kans krijgen om van het leven te genieten. Probeer ook eens zo iemand te zijn voor iemand die het nodig heeft. Want geloof me… Het leven is geweldig!
Dit naar aanleiding van de vlaamse antipestweek

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen