dinsdag 16 december 2014

Geschenkjes voor de begeleidsters in de crèche

Twee jaar geleden was het grote broer Nand die de stap naar de kleuterschool mocht zetten.
Met een krop in de keel, benieuwd en toch wat fier op mijn grote jongen. 

Zo voelde ik mij toen.
Het afscheid in de crèche was dan ook niet definitief.
Want kleine broer Filemon bleef daar nog wel even. Die was toen een half jaar oud...
En nu (ik voel de tranen al weer branden..) is het de beurt aan de kleine broer.

*zucht...

Klein van gestalte en in zeker opzicht nog steeds mijn babytje...
Het afscheid nemen van de crèche valt me heel zwaar!
Vier jaar lang liep ik er elke dag in en uit. Steeds vriendelijk ontvangen met een gezellige babbel!
Wat zal ik dat missen!!!
Op school moet je aan een poort staan wachten en vanachter een geverfde lijn de naam van je kind naar de juf roepen. Waarop de juf je kind naar buiten duwt volledig gepakt en gezakt met boekentasje, jas, sjaal en muts aan...

Niet dat ik dat niet begrijp als zelf juf zijnde. Maar het is een toch veel minder persoonlijke en vriendelijke ervaring...

Een eerste keer dat je voelt dat je moet loslaten.

Geen lieve kokkin meer die mij met verhalen overstelpt over haar hond en zoon. 
Geen lieve begeleidsters meer die me geruststellen met verhalen over de dag van Filemon. 
Hoe hij ze weer allemaal inpakte met zijn charmes...

Toen Nand vertrok maakte ik zakdoekzakjes. Om de traantjes te drogen... 

Wat ik bij Filemon zal maken zie je weldra op dit blog verschijnen.

*Nog een laatste diepe zucht en we gooien ons op het afwerken van die geschenkjes voor de lieve begeleidsters van mijn jongens. Dankbaar voor alles wat ze deden. 
Want je kind ergens achterlaten. Dat doe je niet zomaar overal...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen